پرازتوهستم

به تهیدستی ام نگاه نکن

ببین...

تورا دارم.

اشک دانه دانه به صورتم می ریزد

چقدرشوراست طعم نبودنت

عادت می کنم به داشتن چیزی سپس نداشتنش

بودن کسی وسپس نبودنش

تنها عادت می کنم

اما فراموش ...هرگز

اشتباه من اینست....

هرکجا رنجیدم........خندیدم.

فکرکردند...درد ندارد

محکمتر زدند.

نووروز برهمه ی ایرانیان عزیز مبارک باد

زندگی را بد ساخته اند!!

کسی که تو را دوست می دارد تو دوستش نمی داری

و کسی را که تو دوستش می داری تو را دوست نمی دارد

و کسی که تو را دوست می دارد و تو نیز دوستش می داری به رسم تقدیر ...

هرگز بهم نمی رسید.  

و این ....

رنج است

من خدارا دارم

کوله بارم بردوش

سفری می باید

سفری بی همراه

گم شدن تا ته تنهایی محض

سازکم با من گفت هرکجا لرزیدی

ازسفرترسیدی تو بگو ازته دل

من خدارا دارم

من وسازم چندیست که فقط با اوئیم

ببین غمگین،

ببین دلتنگ دیدارم...

ببین

خوابم نمی آید،

بیدارم...

نگفتم تا کنون، اما کنون بشنو:

تورا بیش از همه کس دوست میدارم

 به کوی عشق سر و جان به باد باید داد                 فنون عشق به فرهاد یاد باید داد

ز هر چه هست در این عرصه در گذر که کنون           هر آنچه هست پی آنچه باد باید داد

 

روزی مردی داخل چاهی افتاد و بسيار دردش آمد.

یک روحانی او را دید و گفت :حتما گناهی انجام داده ای.

یک دانشمند عمق چاه و رطوبت خاک آن را اندازه گرفت.

یک روزنامه نگار در مورد دردهایش با او مصاحبه کرد.

یک یوگيست به او گفت : این چاله و همچنين دردت فقط در ذهن تو هستند در واقعيت وجود ندارند.

یک پزشک برای او دو قرص آسپرین پایين انداخت.

یک پرستار کنار چاه ایستاد و با او گریه کرد.

یک روانشناس او را تحریک کرد تا دلایلی را که پدر و مادرش او را آماده افتادن به داخل چاه کرده بودند پيدا کند.

یک تقویت کننده فکراو را نصيحت کرد که : خواستن توانستن است.

یک فرد خوشبين به او گفت : ممکن بود یکی از پاهات رو بشکنی.

سپس فرد بیسوادی گذشت دست او را گرفت و او را از چاه بيرون آورد .